Imponderabilia

Zoals ik mijn vorige blog al zei, was ik druk bezig met het regelen van hosting en een domeinnaam. Inmiddels is dat allemaal gelukt en heb ik mijn weblog verhuisd naar een eigen adres! Als het goed is, maar daar heb ik nog geen reactie op gehad, verhuizen ook mijn Bloglovin’ volgers automatisch mee. Het is de bedoeling uiteindelijk ook een eigen thema te bouwen, maar dat komt later wel!

Ik heb inmiddels ook de eerste reuze-interessante blog gepost op mijn nieuwe plekje over een kaartje dat ik gister kreeg, uit Taiwan!

Het nieuwe adres is: www.marahschrijft.nl! Verhuizen jullie gezellig mee?

 

Advertenties

Je zou het misschien niet verwachten, maar ik vind het leuk om te koken. Daarmee bedoel ik ook echt dat ik het leuk vind om culinair bezig te zijn, dingen als aardappels schillen vallen hier dan weer niet onder – tenzij dit met een speciaal soort bosjesmannenmes gebeurd waarmee het schillen direct heel avontuurlijk wordt. Ik vind het dan ook leuk om het programma Top Chef te kijken.

Gisteravond is het nieuwe seizoen begonnen. Opnieuw strijden de twaalf provincies om de titel ‘Beste chef van Nederland’. Vorig jaar had Tim Ringers voor de provincie Groningen gewonnen en het zal mij benieuwen of Groningen dit jaar weer zo goed zal zijn. In ieder geval zijn ze deze week begonnen met de provincie Zuid-Holland.

Goed, ik schrijf dit natuurlijk niet zomaar. Een van de elementen die opvalt in het programma zijn de koks wiens ego groter is dan hun kookkunst. Zo was er gisteravond een kok, wiens naam ik even vergeten ben, die poedersuiker had gebruikt in plaats van bloem. Bijzonder, voor iemand die al als kok werkt. Nog bijzonder was dat er nog iemand was die poedersuiker gebruikte in plaats van bloem. Oh ja, en er was iemand die nootmuskaat gebruikte in plaats van cayennepeper!

Ik snap dat dus echt niet. Als ik zelf aan het koken ben, proef ik altijd. Net begonnen? Proeven! Kruiden toegevoegd? Proeven! Saus klaar? Proeven! Saus te flauw en zout toegevoegd? Proeven! Vooruit, misschien heeft dat ook te maken met het feit dat ik vaak al hongerig ben op het moment dat ik begin met koken. Toch zijn smaken (en proeven) wel erg belangrijk bij het koken. Je kan toch niet iets voorschotelen aan je klanten waarvan je zelf niet eens weet hoe het smaakt?

Of waarin je per ongeluk poedersuiker gebruikt hebt….

On a different note: ik begin het bloggen zo leuk te vinden (en het reageren op andere blog en alle lieve reacties elke keer) dat ik besloten heb om een stapje verder te gaan. Een domeinnaam en hosting is inmiddels geregeld (gaat ook wel erg makkelijk als je bij een internetbedrijf werkt) en de komende tijd ga ik hard aan de slag om zelf een wordpress weblog te ontwerpen. Dus, binnenkort een geheel vernieuwde weblog! Daarover later meer….

Ik ben een serieus geweldig boek aan het lezen voor mijn Project1001, daarover later meer (ben op de helft nu). In het kort gaat het over twee Duitse wetenschappers (die knaap op het plaatje is Alexander von Humboldt met zijn assistent Aime Bonpland) die op heel verschillende manier erop uitgaan om de wereld in kaart te brengen. De een door de wereld af te reizen, de ander door middel van Wiskundige berekeningen.

Gisteravond las ik een stuk waarin Humboldt in Zuid-Amerika op onderzoek ging. Hij kwam langs indianenstammen die nog nooit ontdekt waren, ging in de rivier zitten om erachter te komen dat er vissen zijn die tenen af kunnen bijten, proefde vogelstront, testte gif op zichzelf en werd ongelooflijk zeeziek (zonder het toe te geven natuurlijk). In de paar minuten voor ik in slaap viel begon ik na te denken.

Over hoe zonde het eigenlijk is dat zo veel al ontdekt is, dat zo veel dingen voor ons vanzelfsprekend zijn geworden. We kunnen nagenoeg alle soorten dieren wel in een dierentuin vinden, zelfs de dieren die dankzij de mens bijna uitgestorven waren. We hebben alle informatie tot onze beschikking dankzij Google en Wikipedia en de onbekende indianenstammen zijn allang niet onbekend meer, op een heel enkel geval na.

Hoe geweldig zou het zijn om na een lange bootreis (afgezien van de zeeziekte, scheurbuik, lijken en gebrek aan voedsel) aan land te komen op een plek waar je nog nooit bent geweest. Maar nog nooit iemand is geweest en waar alles nieuw is. Waar een flamingo niet een flamingo is, maar een roze vogel met lange benen en een kromme nek – zonder naam.

Natuurlijk zou ik niet echt zo’n avonturier zijn, in mijn hoofd worden dat soort dingen romantischer dan ze waarschijnlijk in werkelijkheid waren. Maar op zo’n manier de wereld kunnen zien, met die verbazing en onbevangenheid, dat zou geweldig zijn. Ik probeer het wel, al is het misschien vooral dingen zien ook al zijn ze normaal en echt naar dingen kijken, zonder dat ze nieuw zijn.

Stiekem hoop ik dat er nooit een moment komt dat we alles weten.

Op jezelf wonen brengt een hoop verantwoordelijkheden met zich mee, dingen die je moet doen ook al heb je er misschien even geen zin in. Die dingen, gecombineerd met de dingen die ik graag doe omdat ik het leuk vind, zorgen voor een drukke zaterdag. Dagindeling als volgt:

  • Dagkaarten voor de maandag van Pinkpop scoren, here I come Bruce Springsteen (en Seasick Steve en Mumford & Sons)!
  • Stad in voor badkleding voor mij en zaalsportschoenen voor Lief die morgen zijn eerste honkbaltraining heeft bij zijn toekomstige team
  • Relaxmomentje: zwemmen in het mooie zwembad dat dit stadje rijk is
  • Weekboodschappen doen (net als de rest van de mensen uit de wijk)
  • Schoonmaken, opruimen, stofzuigen, koken (en eten)
  • Hopelijk vanavond wat meer rust….

Om te compenseren voor deze korte en oninteressante blog: hierboven een foto van de twee hamstermannetjes die op 1 april via Utrecht hierheen komen. De linker, met het witte hoofdje, en de rechter, met het bruine neusje, gaan mijn huidige hamster vergezellen in de woonkamer. I am in love.

 

Gister zaten we te kijken naar de muziekzender VH1-Classic op tv. Het is een zender waar, in tegenstelling tot MTV, wel muziek voorbij komt. En dan voornamelijk muziek van vroeger, uit de jaren 80 en 90. Ook al was ik in de jaren 80 nog niet geboren, het is toch altijd een trip down memory lane.

Zo kwam er gisteravond een oud nummer van de Schotse groep Texas langs en ineens bedacht ik me dat ik daar ooit een singeltje van had toen ik nog klein was. Na wat onderzoek bleek het te gaan om het nummer ‘Say what you want’ uit 1997. Dat singeltje had ik dus toen ik 7 jaar oud was. En wat heb ik die vaak gedraaid zeg! Ik kon dat nummer wel dromen uiteindelijk. Er stond ook nog een ander nummer op, maar ik heb geen idee meer hoe deze heette.

Een van de eerste CDs die ik had was van Anouk, ook die cd heb ik grijsgedraaid. Daarna ging ik over op cd’s van Top of the Pops, want daar stonden lekker veel verschillende nummers op. Een aantal van deze heb ik nog steeds in mijn cdmap zitten, maar ze zijn vaak zo beschadigd dat er nog weinig geluid uit komt.

De eerste single die ik zelf gekocht heb en waarvan ik het me nog goed kan herinneren, was – heel erg fout – ‘Perdono’ van Tiziano Ferro. Gelukkig heb ik inmiddels wel een wat betere muzieksmaak, maar soms is het wel leuk om die oude cd’s terug te luisteren. Ik zie nog steeds voor me hoe ik, op vakantie, met mijn walkman in de tent muziek aan het luisteren was. Bij elke beweging sloeg de cd over, maar dat mocht de pret niet drukken.

Gek genoeg heb ik nooit een cd van de Spice Girls gehad, of de Backstreet Boys of Five of ‘N Sync. Toch opmerkelijk voor een kind van de 90s!

Wel had ik een hele mooie knalroze cassettebandje van Barbie met “fitness” liedjes, waarop ik thuis de aerobics pasjes (ik zat een blauwe maandag op aerobics)  op oefende. Ook de single ‘Alane’ van Wes heb ik hier vaak voor gebruikt. Ik ben benieuwd hoe dat later gaat zijn tegen de tijd dat ik kinderen heb. Zullen zij ook nog steeds cd’s kopen, of zijn we dan al legaal digitaal bezig?


Gisteravond werd ik, tijdens mijn dagelijkse rondjes langs de blogs die ik lees, verrast met het bericht dat ik samen met vier anderen de Liebster Award heb gekregen van Chantal (haar weblog moet je ook zeker lezen!).

De Liebster Blog Award wordt gegeven aan blogs met minder dan 200 volgers die in het zonnetje gezet worden.

Wanneer je deze award ontvangt:
– Dank je de gever en plaats je een link op je blog
– Geef je de award door aan 5 andere blogs die minder dan 200 volgers hebben
– Hoop je dat de award met liefde doorgegeven wordt

Nu ben ik zelf pas begonnen met fanatiek bloggen en volg ook zelf nog niet zo veel bloggers en ook allemaal nog niet zo heel erg lang. Hieronder de vijf blogs die in mijn ogen de Liebster Award ook verdienen:

フランシスカは書く
Oud-klasgenoot van de opleiding Journalistiek en, nadat we allebei gestopt waren, doen we inmiddels weer dezelfde opleiding maar dan op een andere plek. Leuke blog met veel creatieve dingen tips, origami en Japan-gerelateerde blogs.

Un Rayo de Sol
Een van mijn favoriete blogs om te lezen met leuke posts over Barcelona, talen, homoseksualiteit en (een van mijn favoriete onderwerpen) tatoeages.

Vijf koffie graag
Nog zo’n blog die ik met veel plezier lees. Ze zijn met veel humor geschreven en vaak over allerhande onderwerpen. Ook de titels van de blogs vind ik al geweldig en creatief en nodigen echt uit om te gaan lezen (zoals: “ilovemynvriendinnetjesdiekniheb :hearteyes:”).

While Having Rum
Mooie blog met inspirerende (en grappige) gedachten, geratel en gedachtenkronkels. Altijd een plezier om te lezen!

Life Is A Lie Worth Living For
Deze weblog is ook de moeite waard om te lezen en krijgt als hekkensluiter ook mijn Liebster Award. De blog heeft interessante stukken, mooie quotes en leuke lijstjes. Ook een aanrader!

Oja, een kleine update:
De afgelopen tijd heb ik wat minder posts geplaatst over Project 1001. Dat wil niet zeggen dat ik er mee opgehouden ben, zeker niet! Alleen ben ik op dit moment twee boeken tegelijk aan het lezen – erg handig – dus duurt het wat langer voor ik verder kom. Dat worden dan ook meteen twee stapjes verder! En een van die twee boeken is ZO. GAAF!

Vroeger, toen computerspelletjes nog op diskettes kwamen, speelden mijn broertje en ik heel vaak één bepaald racespelletje. Je kan de pixels op het scherm tellen en het spelletje is feitelijk niet meer dan een stel dieren in racewagentjes. Verschillende dieren doen mee: je hebt een octopus (welke armen zou hij gebruiken om te sturen?), een giraffe en een nijlpaard die bijna te dik is voor zijn wagentje.

Toen spelletjes ook beschikbaar kwamen op CD’s ging er een hele nieuwe wereld open met allemaal nieuwe spelletjes. Zo hadden we ooit een cd met verschillende spelletjes, waaronder een piratensbordspel – dat we zelfs nog met het hele gezin gespeeld hebben. Andere spelletjes die we vanaf dat moment vaak speelden: Jazz Jack Rabbit en A2 Racer.

(Al ging ik bij die laatste vooral ‘netjes’ rijden, stoppen bij de stoplichten en dergelijke, terwijl ik mijn knuffel achter mijn bureaustoel had gezet alsof ze op de achterbank zaten…. ja. dus.)

Later werd ik echt een tycoonmeisje. Ik speelde Rollercoaster Tycoon 1 altijd, tot ’s avonds laat. Achtbaantje hier, draaimolen daar. Nog steeds heb ik deze op mijn laptop staan en ik blijf de oudste leuker vinden dan alle nieuwere varianten. Het eerste spelletje dat ik zelf kocht was Theme Park World, daar kun je ín de attracties zitten.

Vanaf toen werd het minder. De Sims heb ik nog een tijd wel fanatiek gespeeld, maar inmiddels dat ook niet meer. Bij de laatste Sims vond ik het vooral leuk om poppetjes te maken, waar ik vaak al uren mee bezig was, om er vervolgens nik mee te doen. Wel heb ik vanmiddag nog even, sinds drie/vier jaar, de eerste Rollercoaster Tycoon gespeeld.

Ondanks dat ik nu veel minder speel, weet ik nog wel goed hoe ik me vroeger altijd voelde tijdens het spelen. De fantasierijke ritjes over de A2 met Teddy op de achterbank, de attracties in Rollercoaster en het racen met mijn broertje in Skunny Kart – het zal altijd een soort electronisch jeugdsentiment bewaren.

Volg mij ook via Bloglovin’!

bloglovin

bloglovin

Twitter

Advertenties